Narayan’s Implosion Flux

Εστάλη από Josep, Βαρκελώνη, Ισπανία
Μετάφραση Γεώργιος Σ. Βλάχος

Η γυναίκα μου μού πρότεινε να βγω με άλλη γυναίκα.

‘Γνωρίζεις πολύ καλά πως την αγαπάς’ μου είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με.
‘Η ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσέ της χρόνο.’

‘Μα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώ’ της είπα έντονα.
‘Το ξέρω. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη.’

Η άλλη γυναίκα, την οποία η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ, ήταν η μητέρα μου, χήρα εδώ και χρόνια. Όμως οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και που.’

Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα και την προσκάλεσα έξω σε δείπνο και μετά για κινηματογράφο.
‘Τι συμβαίνει; Είσαι καλά;’ με ρώτησε.

Η μητέρα μου είναι από τους ανθρώπους που εκλαμβάνει ένα νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή κακών μαντάτων.

‘Νόμιζα πως θα ήταν καλή ιδέα να περνούσαμε λίγο χρόνο μαζί’ της απάντησα. ‘Οι δυο μας μόνοι… Τί λες;’
Σκέφθηκε λιγάκι και απάντησε: ‘Θα το ήθελα πολύ.’

Εκείνη την Παρασκευή, καθώς οδηγούσα μετά το γραφείο για να πάω να την πάρω, αισθανόμουν περίεργα. Ήταν ο εκνευρισμός που προηγείται ενός ραντεβού… Και πώς τα φέρνει η ζωή, όταν έφθασα στο σπίτι της, παρατήρησα πως και η ίδια ήταν φοβερά συγκινημένη!

Με περίμενε στην πόρτα φορώντας το παλιό καλό παλτό της, είχε περιποιηθεί τα μαλλιά της και ήταν ντυμένη με το φόρεμα με το οποίο είχε εορτάσει την τελευταία επέτειο του γάμου της. Το πρόσωπό της χαμογελούσε, ακτινοβολούσε φως, όπως το πρόσωπο ενός αγγέλου.

‘Είπα στις φίλες μου ότι θα βγω με το γιο μου και όλες τους συγκινήθηκαν’ μου είπε καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό μου. ‘Δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι αύριο για να μάθουν τα πάντα για τη βραδυνή έξοδό μας.’

Πήγαμε σε ένα εστιατόριο όχι από τα καλά, αλλά με ζεστή ατμόσφαιρα. Η μητέρα μου με έπιασε από το μπράτσο σαν να ήταν ΄Η Πρώτη Κυρία της χώρας.΄
Μόλις καθήσαμε, έπρεπε εγώ να της διαβάσω τον κατάλογο με τα φαγητά. Το μόνο που ΄έπιαναν΄ τα μάτια της ήταν κάτι μεγάλες φιγούρες.

Μόλις έφθασα στη μέση του καταλόγου, σήκωσα το πρόσωπό μου. Η μαμά μου καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού και με χάζευε. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο πέρασε από τα χείλη της.

‘Εγώ ήμουν αυτή που σου διάβαζε τον κατάλογο, όταν ήσουν μικρός, θυμάσαι;’

‘Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να ξεκουραστείς και να μου επιτρέψεις να σου ανταποδώσω τη χάρη’ απάντησα.

Κατά τη διάρκεια του γεύματος είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση, τίποτα το εξαιρετικό, απλά το πώς περνάει ο καθένας μας κάθε μέρα.

Μιλούσαμε για ώρες, που τελικά χάσαμε την ταινία στον κινηματογράφο.
‘Θα βγω μαζί σου την επόμενη φορά, αν μου επιτρέψεις να κάνω εγώ την πρόταση’ μου είπε η μητέρα μου καθώς την επέστρεφα στο σπίτι. Την φίλησα, την αγκάλιασα.

‘Πώς πήγε το ραντεβού;’ θέλησε να μάθει η γυναίκα μου μόλις μπήκα στο σπίτι εκείνο το βράδυ.
‘Πολύ όμορφα, σ΄ευχαριστώ. Περισσότερο κι απ΄ό,τι περίμενα.’ της απάντησα.

Μερικές μέρες αργότερα η μητέρα μου ΄έφυγε΄ από ανακοπή της καρδιάς. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα, δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα.

Λίγο καιρό μετά, έλαβα έναν φακέλο από το εστιατόριο όπου είχαμε δειπνήσει η μητέρα μου κι εγώ. Μέσα είχε ένα σημείωμα που έγραφε:

‘Το δείπνο είναι προπληρωμένο. Ήμουν σχεδόν βέβαιη πως δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ, κι έτσι πλήρωσα για δύο άτομα, για σένα και τη σύζυγό σου. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να αισθανθείς τί σήμαινε εκείνη η βραδιά για μένα. Σε αγαπώ!’

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα τη σπουδαιότητα του να είχα πει εγκαίρως ‘ΣΕ ΑΓΑΠΩ’.
Συνειδητοποίησα ακόμη τη σπουδαιότητα του να δίνουμε στους αγαπημένους μας το χρόνο που τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν είναι και δεν θα είναι πιο σημαντικό από την οικογένεια σου. Αφιέρωσε χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς, γιατί αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν.

Εάν ζει η μητέρα σου………. Απόλαυσε τη στιγμή.

Εάν δεν ζει…………………….. Να τη θυμάσαι.

Και να θυμάσαι πάντοτε:

Ο χρόνος ποτέ δεν συγχωρεί!

Ούτε μπορεί να γυρίσει πίσω.

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι εκατομύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.

Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε ‘υπερπολίτης’ και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 420 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα παπάρια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές…

The truth is that we’re losing track of what the children around us see us do and they do so subsequently…

The video you are about to see, is the ad of childfriendly a social change initiative of NAPCAN the National Association for Prevention of Child Abuse and Neglect.

Me, for once will be the next one to join and support their effort of changing the way we let children grow up in this world…

Please enjoy (though you might find yourself to have done things same as the people in the ad…)

I found this online and it is a must-see video. Thanks Pink; you do rule…

—–Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985—–

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια
γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό
ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο
το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε
ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το
«σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια
και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα
χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες
χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές
γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες
κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε
ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν
έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε
όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα
φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν
κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος
για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με
πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και
όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να
κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως
κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια
νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες
με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να
βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό,
κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας
έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.
Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση,
όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν
ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους
φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους
γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε
να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο
άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες
στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς
μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην
άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο
chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά
μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά
παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να
μεγαλώσεις σαν παιδί…

Το ότι θα έβλεπα ΤΟΣΟ χιόνι στην Αθήνα, να πω την αλήθεια, όχι, δεν το περίμενα… Και δεν το περίμενα όπως επίσης και κανένας Αθηναίος φυσικά. Τι θέλω να πω? Θα σας εξηγήσω λίαν συντόμως…

Προς το παρόν να αναφερθώ στο ότι η Αθήνα με το λευκό πέπλο του χιονιού επάνω της είναι ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ… Χαίρεσαι να βγαίνεις έξω και να σε λούζει το χιόνι, σε μια πόλη που δεν το περιμένει ποτέ. Αισθάνεσαι σαν να βρίσκεσαι πίσω στο μικρό χωριό της γιαγιάς, εκεί στη Βόρεια Ελλάδα που λατρεύουμε το χιόνι και δεν κυκλοφορεί αυτοκίνητο. Βγαίνεις με τα πόδια, πηγαίνεις βόλτα με τα πόδια, γλιστράς, παίζεις χιονοπόλεμο και γενικά κάνεις πράγματα που δεν θα έκανες ποτέ στη μεγάλη πόλη…

Μα όλη αυτή η μοναδική αίσθηση χάνεται μέσα στο γέλιο που μου προκάλεσαν ΟΛΑ όσα άκουσα σήμερα στην τηλεόραση… Για να ξεκινήσω σωστά, θα σας θυμήσω ότι 4-5 μέρες νωρίτερα η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία της Ελλάδος είχε προβλέψει την κακοκαιρία με τρομακτική ακρίβεια, μας ενημέρωσε ότι ΝΑΙ(!) θα χιονίσει και στην Αθήνα, όχι μόνο σε άλλες πόλεις, η Αθήνα δεν έχει ανοσία στο χιόνι άλλωστε…

Και τι έκανε το κράτος γι’αυτό? Τι έκαναν οι ίδιοι οι πολίτες για αυτό? Φυσικά καλά το καταλάβατε. Δεν έκανε κανείς, τίποτα. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα? Για εμένα και για πολύ ακόμα κόσμο ήταν θετικό γιατί εκεί που βαριόσουν και λίγο να πας στη δουλειά, σου έκατσε πολύ βολικά να μην δουλεύουν οι συγκοινωνίες. Δε θα πω ψέμματα, εμένα με βόλεψε πάρα πολύ. Είχα το χρόνο να λιώσω με τις ώρες στο σπιτι μου και να το γουστάρω τόσο πολύ… Αλλά το χειρότερο όλων που συνειδητοποιεί κάποιος μια τέτοια χιονισμένη μέρα στην Αθήνα, είναι η κατάρρευση μιας ολόκληρης πόλης, της πρωτεύουσας της Ελλάδας, της ΑΘΗΝΑΣ της τρομερής…

Ok, καταλαβαίνω ότι για εμένα και για όσους είναι από τη Μακεδονία ή οποιοδήποτε “βορειότερο” μέρος της Ελλάδας, είναι πολύ φυσιολογικό να ξέρω πως να αντιμετωπίσω το χιόνι ή οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτό, μιας και το βλέπουμε συχνότερα και είναι μια φυσιολογική κατάσταση για εμάς. Αλλά όταν δημόσιες/δημοτικές υπηρεσίες δεν λειτουργούν, ο κόσμος εκφοβίζεται τόσο πολύ από τα ΜΜΕ και όλοι γύρω μου μιλούν με κουβέντες του τύπου : “Τα τρόφιμα θα μας φτάσουν?”, “Οι προμήθειες δεν αρκούν”, “Κατάσταση έκτακτης ανάγκης¨και άλλα τέτοια πρωτότυπα, ε ναι! Γελάω… Δεν ξαναήρθε η Κατοχή ρε παιδιά. Ούτε έφτασε η νέα εποχή των παγετώνων. Είναι χειμώνας. Και θέλετε να μάθετε γιατί ήρθε το Φεβρουάριο και όχι νωρίτερα όπως θα έπρεπε? Αυτό είναι ένα τελείως διαφορετικό θέμα που έχει να κάνει με το οτι καθημερινά καταστρέφουμε τον πλανήτη μας και δεν θα το να αναπτύξω εδώ…

Νομίζω το πιο αστείο γεγονός που άκουσα σήμερα ήταν το εξής: (Από ειδήσεις/πρωινή εκπομπή στην Ελληνική τηλεόραση) “Το ποσοστό των καταγμάτων στις 9:00 το πρωί έχει ανέβει κατά 40%!!!” Μα είναι δυνατόν ρε παιδιά??? Τι έκαναν αυτοί που έσπασαν κόκκαλα σήμερα? Βγήκανε για πατινάζ στην Αθήνα, ή απλά αρχίσαν να τρέχουν χωρίς λόγο και αιτία? Είναι φυσικό να γλιστράνε οι δρόμοι σήμερα, έτσι δεν είναι?Δεν πιστεύω ότι είναι κανείς που πιστεύει το αντίθετο… Αντί λοιπόν να ανεβαίνουν τα κατάγματα στα χέρια, πόδια και λεκάνες, δε θα έπρεπε ίσως να είμαστε απλά λίγο πιο προσεκτικοί? Γιατί δηλαδή εγώ οι χιλιάδες άλλων άνθρωποι βγήκαμε σήμερα, κάναμε τις δουλειές μας και δεν σπάσαμε τίποτα? Δεν είμαι υπεράνθρωπος προφανώς, είμαι απλά προσεκτικός όταν πρέπει. Και αυτή είναι μια λογική που αποδεδειγμένα πλέον δεν υπάρχει σε ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων που ζουν σε αυτή την πόλη.

Ξέρω ότι πολλοί θα πείτε ότι είμαι υπερβολικός αλλά δεν είμαι. Το δέχομαι ότι αυτό που είδαμε τις μέρες αυτές είναι ένα κύμα παγωνιάς πρωτόγνωρο για τα τελευταία χρόνια σε αστική περιοχή (και όταν λέω αστική περιοχή εννοώ μόνο την Αθήνα, γιατί και στη Θεσσαλονίκη έχουμε παγωνιές αλλά μάλλον εκεί είμαστε λίγο περισσότερο “χωριό” και τα βγάζουμε πέρα ευκολότερα…), αλλά αυτή η δραματική μουσική με την οποία το παρουσιάζουν το όλο θέμα ειδικά στις ειδήσεις είναι το λιγότερο αστεία, αν όχι δραματικά ηλίθια… Αλήθεια, γελούσα όλη μέρα. Και ευχαριστώ την Ελληνική τηλεόραση για αυτό..

Τελικά υπάρχει ακόμα κωμωδία στην Ελληνική τηλεόραση, απλά δεν ξέρει ο κόσμος που να την ψάξει (hint: Ειδήσεις..)

Με αγάπη,

ο κακότροπος (a.k.a. ο λογικός) Θεσσαλονικιός της γειτονιάς σας…

Υ.Γ.: Εγώ πάντως συνεχίζω να λατρεύω την Αθήνα κι ας είναι λίγο μυγιάγγιχτη…

Είπα κι εγώ ο άνθρωπος να πάρω την άδειά μου και να πάω μια βόλτα στη Θεσσαλονίκη… Είναι πραγματικά φανταστική αυτή η έλξη της σε ανθρώπους που την έχουν ζήσει τελικα. Είναι ένας διαφορετικός κόσμος, με τα καλά του, τα άσχημά του κι ότι μπορείς να χρειαστείς ανα πάσα στιγμή… Η θάλασσα, το βουνό, η πόλη, το χωριό. Είναι όλα εδώ…

Είναι εκείνη η αίσθηση της πατρίδας. Ανήκεις κάπου σε αυτή την πόλη. Είσαι παντού και πουθενά. Οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν στην Θεσσαλονίκη δεν την εκτιμούν αρκετά όσο ζουν σε αυτή. Και αυτό μπορώ πλέον να το πω με σιγουριά, μιας και εδώ και 4 μήνες ζω μακριά της. Το ξέρω ότι είναι λίγο αλλά και πάλι αρκετό ώστε να την αγαπήσεις ακόμα περισσότερο.

Ναι, η αλήθεια είναι ότι στην Αθήνα όλα είναι πιο γρήγορα -άλλωστε κυριολεκτικά όλα τα λεφτά είναι εδώ- αλλά δυστυχώς για την τελευταία δεν θα μπορέσει ποτέ να πάρει τη θέση που έχει η Θεσσαλονίκη στην καρδιά μου. Απλούστεροι ρυθμοί, μικρότερες αποστάσεις, όλα είναι κοντά, μπορείς να την περπατήσεις ολόκληρη και χαίρεσαι να το κάνεις. Είναι από τα βασικότερα πράγματα που μου αρέσει να κάνω όταν είμαι “μέσα” της. Σταματάς να σκέφτεσαι και απλά απολαμβάνεις αυτό που τόσο δύσκολα βρίσκεις οπουδήποτε αλλού. Οι άνθρωποί της είναι χαλαροί (με ΟΛΗ την έννοια της λέξεως) και προφανώς αυτό είναι που κάνει εντύπωση σε ανθρώπους που γνωρίζω στην Αθήνα. Παραείμαι χαλαρός και ήρεμος σε σχέση με ότι έχουν συνηθίσει να βλέπουν γύρω τους.

Εύχομαι πραγματικά ποτέ η Θεσσαλονίκη μας να μη γίνει τόσο απρόσωπη όσο δυστυχώς έχει γίνει η Αθήνα. Τις προάλλες μπήκα στο τρόλλεϋ πηγαίνοντας στη δουλειά μου και όπου κι αν κοίταξα γύρω μου έβλεπα μουντά, σκυθρωπά πρόσωπα, σχεδόν φοβισμένα μη τυχόν έχουν μια υποτυπώδη κοινωνική επαφή με οποιονδήποτε γύρω τους. Κάθησα σε μία ελεύθερη θέση και άρχισα να βλέπω την Αθήνα λουσμένη στο φως ανάμεσα στα τσιμέντα που την περικυκλώνουν. Σε μια από τις στάσεις απ’όπου περάσαμε, μια κυρία -όχι Ελληνίδα και αυτό ήταν που τη διαφοροποιούσε από τους πάντες ίσως γύρω μου- καλοντυμένη, ψάχνοντας να βρει ένα πρόσωπο που δεν προσπαθούσε να αποφύγει το βλέμμα της (ή τουλάχιστον αυτή ήταν η εντύπωση που έδινε), άρχισε να έρχεται προς το μέρος μου όπου η θέση δίπλα μου ήταν άδεια. Όταν είδα ότι χρειάζεται κάπου να καθήσει, μαζεύτηκα στην θέση μου καλύτερα και της χαμογέλασα, δείχνοντάς της ότι τελικά ίσως υπήρχε και κάποιος άνθρωπος σε αυτό το τρόλλεϋ που δεν κρύβεται πίσω από τα μαύρα του γυαλιά. Η έκπληξή μου ήρθε μόλις η καλοντυμένη κυρία έκατσε δίπλα μου και η πρώτη της ερώτηση ήταν:

“Υποθέτω ότι είστε από τη Θεσσαλονίκη, έτσι;”

Όπως κάθε λογικός άνθρωπος, ρώτησα κι εγώ πως μπόρεσε να υποθέσει κάτι τέτοιο τόσο απλά και γρήγορα. Τι είναι τελικά; οι Θεσσαλονικείς έχουμε κάτι ΤΟΣΟ διαφορετικό πια; Κι όμως, έχουμε. Η απάντησή της ήταν απλή και λιτή:

“Είναι το χαμόγελό σας. Μόνο ένας άνθρωπος από τη Θεσσαλονίκη μπορεί και χαμογελά τόσο ελεύθερα και άνετα”

Και έχει δίκιο. Όλοι μας έχουμε τα προβλήματά μας, τις κακές μας ακόμα και τα νεύρα μας, αλλά μόνο ένας άνθρωπος με την κουλτούρα της Θεσσαλονίκης μπορεί να χαμογελάσει σε έναν απολύτως άγνωστο σε ένα κατά τα άλλα “εχθρικό” περιβάλλον ή, για να μην υπερβάλλω, σε μια τόσο απρόσωπη πόλη.

Σήμερα απλά ξεκίνησα να γράφω… Έκατσα παρέα με τις αναμνήσεις μου από τη Θεσσαλονίκη και οι λέξεις άρχισαν να βγαίνουν τόσο απλά, τόσο φυσικά που πραγματικά δεν θυμάμαι ότι έχω γράψει. Την ώρα που διαβάζει οποιοσδήποτε αυτό, το διαβάζω κι εγώ. Το ξαναζώ από την αρχή μιας και είναι λόγια χωρίς σκέψη, χωρίς καμμιά εσωτερική λογοκρισία, χωρίς φανταχτερές λέξεις για να τραβήξουν την προσοχή κανενός. Είναι η αγάπη ενός “βόρειου” για τη νύφη του βορρά μας, που για να με κάνει να γυρίσω κοντά της χρειάζεται κάτι λιγότερο από ψίθυρο. Λιγότερο από άχνα.

Μου λείπεις… Αλήθεια μου λείπεις, περισσότερο απ’όσο μπορείς να φανταστείς (Το ξέρεις ότι σου το φωνάζω τώρα, έτσι δεν είναι; Νομίζω πως πάντα το ξέρεις!)…

Θα κλείσω εδώ. Κάθε φορά που ξεκινάω δεν θέλω να σταματήσω, αλλά δεν θέλω να κουράσω κανέναν με τις ανιαρές μου κουβέντες, τις σκέψεις μου που τόσο σπάνια πλέον μπορώ και μοιράζομαι. Τουλάχιστον τα είπα… Η υπόλοιπη εξομολόγησή μου δεν ξέρω πότε θα έρθει. Μπορεί ποτέ. Αλλά μέχρι τότε θα είσαι στην καρδιά μου. Κι εσύ Θεσσαλονίκη μου και εσύ ο φίλος, ο γνωστός μου, ο έρωτάς μου, το μίσος μου, ο άγνωστός μου, εσύ που έφτασες να διαβάζεις τις τελευταίες μου αυτές λέξεις…

Καληνύχτα…

I just wanted to wish you ALL Merry Christmas and Happy, Happy new year…

And here’s a little card for all of you that come visit me every once in a while!

I found this video of a 3 year-old playing drums like no other 3 year-old I know at leat… You gotta see this…