Narayan’s Implosion Flux

1η εβδομάδα Σήμερα είμαι ηλικίας μιας εβδομάδας. Τι χαρά να είμαι μέρος αυτού του Κόσμου!

1 μηνός Η μαμά μου με φροντίζει πάρα πολύ καλά. Είναι μια εξαιρετική μητέρα.

2 μηνών Σήμερα με χώρισαν από τη μητέρα μας. Ήταν πολύ ανήσυχη και με τα μάτια της με χαιρετούσε.Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά μου να με φροντίζει το ίδιο καλά με τη μαμά μου.

4 μηνών Έχω μεγαλώσει πολύ γρήγορα, τα πάντα τραβάνε την προσοχή μου. Υπάρχουν μερικά παιδιά στο σπίτι που μου είναι σαν «μικρά αδερφάκια». Παίζουμε πολύ, τραβάνε την ουρά μου κι εγώ τους δίνω μικρές ψεύτικες δαγκωνιές για πλάκα.

5 μηνών Σήμερα μου φωνάξανε. Η κυρία μου ήταν πολύ αναστατωμένη επειδή ούρησα μέσα στο σπίτι. Όμως δεν μου είπαν ποτέ πού έπρεπε να το κάνω αυτό. Επίσης, κοιμάμαι στο χωλ. Στεναχωρήθηκα πολύ γι’ αυτό!

8 μηνών Είμαι ένα πολύ χαρούμενο σκυλί! Έχω τη ζεστασιά ενός σπιτιού, αισθάνομαι τόσο ασφαλής, τόσο προστατευμένος… Νομίζω ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με αγαπάει. Η αυλή είναι όλη δική μου και,συχνά, ξεπερνάω τον εαυτό μου, σκάβοντας στο χώμα σαν τους προγόνους μου, τους λύκους, για να κρύψω το φαγητό. Ποτέ δεν δοκιμάζουν να μου μάθουν τίποτε. Τότε θα πρέπει όλα να πηγαίνουν καλά, όλα αυτά τα πράγματα που κάνω να είναι εντάξει!

12 μηνών Σήμερα έγινα ενός έτους. Είμαι ένας ενήλικος σκύλος. Όμως τα αφεντικά μου λένε ότι μεγάλωσα πολύ περισσότερο από ότι περίμεναν. Πόσο υπερήφανοι πρέπει να είναι για μένα!

13 μηνών Σήμερα με έδεσαν. Σχεδόν δεν μπορούσα να κουνηθώ, να βρεθώ σε λίγο ήλιο όταν κρυώνω, ή να βρω λίγη σκιά όταν ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό. Λένε ότι θα με επιτηρούν και ότι είμαι αχάριστος. Δεν καταλαβαίνω τίποτε απ’ όσα μου συμβαίνουν.

15 μηνών Όλα έχουν αλλάξει τώρα. .. Με κρατάνε συνέχεια κλειδωμένο στη βεράντα. Αισθάνομαι πολύ μόνος. Η «ανθρώπινη» οικογένειά μου δεν με θέλει πια. Μερικές φορές ξεχνάνε ότι διψάω και πεινάω. Όταν βρέχει, δεν έχω μια στέγη πάνω από το κεφάλι μου.

16 μηνών Σήμερα με έβγαλαν από τη βεράντα. Ήμουνα σίγουρος ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά μου με είχε συγχωρέσει. Ήμουν τόσο χαρούμενος που χοροπήδαγα από ενθουσιασμό. Η ουρά μου κουνιόταν σαν τρελή. Επιπλέον, πίστεψα ότι θα με πήγαιναν βόλτα! Κατευθυνθήκαμε προς τον αυτοκινητόδρομο, και άξαφνα, σταμάτησαν το αυτοκίνητο, άνοιξαν την πόρτα και εγώ βγήκα έξω, χαρούμενος, γιατί σκεπτόμουν ότι θα περνάγαμε τη μέρα μας στην εξοχή. Δεν καταλαβαίνω γιατί έκλεισαν την πόρτα κι έφυγαν. «Ακούστε, περιμένετε!» - γάβγισα. Με ξέχασαν… Έτρεξα πίσω από το αυτοκίνητο με όλη τη δύναμή μου. Η αγωνία μου μεγάλωνε καθώς άρχισα να καταλαβαίνω, ενώ δεν μπορούσα να αναπνεύσω από το λαχάνιασμα και αυτοί δεν σταματούσαν, ότι με είχαν εγκαταλείψει!

17 μηνών Έψαχνα μάταια να βρω το δρόμο για να γυρίσω σπίτι. Είμαι μόνος και αισθάνομαι χαμένος. Στις περιπλανήσεις μου, συναντάω μερικούς ανθρώπους με καλή καρδιά που με κοιτάνε με θλίψη και μου δίνουν λίγο φαγητό. Τους ευχαριστώ με τα μάτια μου, από τα βάθη της ψυχής μου. Εύχομαι να με υιοθετούσαν. Θα ήμουνα τόσο πιστός όσο κανένας άλλος σκύλος! Όμως, αυτοί απλά λένε: «καημένο σκυλάκι, πρέπει να έχει χαθεί».

18 μηνών Πριν από μερικές ημέρες, πέρασα από ένα σχολείο και είδα πολλά παιδιά μικρά και μεγαλύτερα σαν τα «μικρά μου αδερφάκια». Πλησίασα περισσότερο και μια ομάδα από τα μικρότερα παιδιά, γελώντας, μου πέταξαν πολλές πέτρες, απλά για να δούνε «ποιος σημαδεύει καλύτερα». Μια από αυτές τις πέτρες με χτύπησε στο μάτι και, έκτοτε, δεν μπορώ να δω καθόλου με αυτό το μάτι.

19 μηνών Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι με λυπόντουσαν. Τώρα είμαι πολύ αδύνατος και αδύναμος και η όψη μου είναι απαίσια. Έχω χάσει το ένα μου μάτι και οι άνθρωποι με διώχνουν με τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά.

20 μηνών Κινούμαι με εξαιρετικά μεγάλη δυσκολία. Σήμερα, ενώ προσπαθούσα να περάσω το δρόμο, με χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Βρισκόμουνα στη ζώνη των πεζών για να περάσω το δρόμο, όμως ποτέ δεν θα ξεχάσω το γεμάτο ικανοποίηση βλέμμα του οδηγού, που έδινε συγχαρητήρια στον εαυτό του που με πάτησε. Εύχομαι να με είχε σκοτώσει! Όμως, απλά μου προκάλεσε εξάρθρωση στα πίσω μου πόδια! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος! Τα πόδια μου δεν με υπακούνε και μόλις με τεράστια δυσκολία μπόρεσα να συρθώ στο γκαζόν στην άκρη του δρόμου. Επί δέκα μέρες έχω μείνει εκτεθειμένος στον ήλιο που καίει, στη δυνατή βροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν μπορώ πλέον να κουνηθώ. Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκομαι σε ένα πολύ υγρό μέρος, και φαίνεται ότι ακόμη και το τρίχωμά μου μαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν με προσέχουν, άλλοι λένε: «μην πλησιάζεις». Είμαι σχεδόν αναίσθητος, όμως, μια ελάχιστη δύναμη από τα βάθη του σώματός μου με αναγκάζει να ανοίξω τα μάτια μου. Η γλυκύτητα στη φωνή της με έκανε να αντιδράσω. «Καημένο μου σκυλάκι, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε. Μαζί με την γυναίκα ήταν ένας άντρας με λευκή ποδιά που με ακούμπησε και είπε: «Λυπάμαι, κυρία μου, αλλά αυτός ο σκύλος δεν θα τα καταφέρει. Είναι καλύτερα να τον βοηθήσουμε να βγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, με δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά της, συμφώνησε. Όσο καλύτερα μπορούσα, κούνησα την ουρά μου και την ευχαρίστησα, με τα μάτια μου, για τη βοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεμα. Ενώ αισθανόμουν το ελαφρύ τσίμπημα της βελόνας, πριν από αυτόν τον μακρύ ύπνο, η τελευταία μου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού δεν με ήθελε κανείς;».

Η λύση δεν είναι να εγκαταλείπεις ή να πετάς έναν σκύλο, αλλά να τον εκπαιδεύσεις. Μην κάνεις ένα ακόμη πρόβλημα για την κοινωνία έναν τόσο αξιολάτρευτο, τρυφερό και ευγνώμονα φίλο.

Βοήθησε να κάνεις τον αδαή να καταλάβει την άγνοιά του και έτσι, δώσε τέλος στην κακή μεταχείριση όλων των ζώων, ιδιαίτερα των αδέσποτων.

«Στην πορεία της εξέλιξής του προς τον πολιτισμό ο άνθρωπος απέκτησε μια κυρίαρχη θέση πάνω στα πλάσματα που ζουν γύρω του στο ζωϊκό βασίλειο. Χωρίς να είναι ικανοποιημένος από την κυριαρχία του αυτή, ωστόσο, άρχισε να βάζει ένα κενό μεταξύ της φύσης του και τη φύση των ζώων. Αρνήθηκε την κτήση μιας αιτίας προς αυτά, και στον εαυτό του έθεσε ως σύμβολο μια αθάνατη ψυχή, και αξίωσε μια θεϊκή πτώση η οποία του επέτρεψε να καταστρέψει το δεσμό της κοινωνίας μεταξύ αυτού και του ζωικού βασιλείου» - Sigmund Freud

«Δεν μπορείς να σώσεις κάθε ζώο στον κόσμο όμως, για αυτό το ένα που σώζεις, ΕΙΝΑΙ ο κόσμος».

ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ

Πρέπει όλοι μας να συμβάλουμε με όποιες δυνάμεις έχουμε στον αγώνα υπέρ των αδέσποτων.

Πρέπει να ευαισθητοποιήσουμε όλους τους γύρω μας ότι το πρόβλημα είναι όλων και όχι μερικών.

Πρέπει να μην κλείνουμε τα μάτια μας αλλά να αντιδρούμε με πράξεις (καταγγελία στην αστυνομία, σύσταση σε αυτούς που τα κακοποιούν

* όταν βλέπουμε κάποιους να πετάνε τα ζώα στον δρόμο
* όταν βλέπουμε να τα κακομεταχειρίζονται
* όταν βλέπουμε να δηλητηριάζουν τα αδέσποτα

Όλοι μας πρέπει να καταλάβουμε ότι και αυτά τα ζώα έχουν ψυχή.

Μπορούμε να κινητοποιηθούμε με πολλούς τρόπους:

* να πάρουμε ένα αδέσποτο και να το πάμε για στείρωση
* να ταΐζουμε ή να δίνουμε νερό στα αδέσποτα της περιοχής μας
* να ενισχύσουμε έστω και με ελάχιστα χρήματα τα φιλοζωικά σωματεία που αγωνίζονται χωρίς σχεδόν καμία βοήθεια για την σωτηρία τους.

Πρέπει όλοι να γνωρίζουμε ότι υπάρχει νόμος του κράτους ο 3170 / 29-7-2003 ο οποίος μαζί με τον παλαιότερο νόμο 1197/81 ρυθμίζουν πλήρως τα θέματα.

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι εκατομύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.

Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε ‘υπερπολίτης’ και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 420 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα παπάρια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές…

The truth is that we’re losing track of what the children around us see us do and they do so subsequently…

The video you are about to see, is the ad of childfriendly a social change initiative of NAPCAN the National Association for Prevention of Child Abuse and Neglect.

Me, for once will be the next one to join and support their effort of changing the way we let children grow up in this world…

Please enjoy (though you might find yourself to have done things same as the people in the ad…)

10. Ο Bοσκός
Μάγος-γιατρός από την Ινδονησία. Έθαβε τα θύματά του συνεπικουρούμενος από τις τρεις γυναίκες του. Θύματά του ήταν οι γυναίκες που τον επισκέπτονταν για να τις βοηθήσει να κάνουν μάγια σε σκορδόπιστους συζύγους. Χρέωνε $200-400, και τις έθαβε σε μια παρακείμενη φυτεία ζαχαροκάλαμου, μέχρι το λαιμό, ως μέρος κάποιου τελετουργικού. Στη συνέχεια τις στραγγάλιζε με ένα καλώδιο, τις έγδυνε και έπινε το σάλιο τους. Σκοπός του η απόκτηση μαγικών δυνάμεων. Συνελήφθη το 1997 και ομολόγησε τους φόνους 70 γυναικών. Αν και βρέθηκαν μόνο 40 πτώματα, περίπου 80 γυναίκες της περιοχής αγνοούνται ακόμη. Ahmad Suradji, 42.

9. O Εξολοθρευτής
Ο πρώην φοιτητής δασοπονίας αρνήθηκε πως ήταν “O Εξολοθρευτής”, ο πλέον παραγωγικός δολοφόνος της Ουκρανίας. Παραδέχτηκε, εντούτοις, 8 φόνους. Στην κατοχή του βρέθηκαν ένα περίστροφο που ταίριαζε με αυτό που είχε χρησιμοποιηθεί σε πάνω από 40 φόνους, καθώς και κοσμήματα που ανήκαν σε θύματά του. Προτιμούσε οικογένειες που ζούσαν σε απομονωμένες περιοχές. Πυροβολούσε τα μέλη τους εξ επαφής, πυρπολούσε τα σπίτια τους και σκότωνε οποιονδήποτε τύχαινε να περάσει από εκεί. Σε μια τρίμηνη “περιοδεία” του κοντά στα Πολωνικά σύνορα, αφάνισε πάνω από 40 ανθρώπους, σε ένα μόνο χωριό, αλλά παρέμενε ασύλληπτος, παρά την τεράστια κινητοποίηση αστυνομίας και στρατού. Γιατί το έκανε; Γιατί έτσι του έλεγαν οι “φωνές στο κεφάλι” του! Anatoly Onoprienko 52.

8. Το βαμπίρ του Μπρούκλιν
Έμοιαζε με τον παππού που όλοι θα ήθελαν για τα παιδιά τους. Φαινομενικά άκακος και γλυκός, επρόκειτο για έναν κατά συρροή δολοφόνο και βιαστή παιδιών και λάτρη του τρυφερού, παιδικού κρέατος. Ανατριχιαστική η συνταγή του για αγοράκι στο φούρνο με κρεμμύδια. Μαζοχιστής και σαδιστής συνάμα, κακοποιούσε πρώτα τον εαυτό του και μετά τα θύματά του. Βιαστής πάνω από 100 παιδιών και δολοφόνος των μισών τουλάχιστον, ήταν ο γηραιότερος θανατοποινίτης της Αμερικής. Εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα, κάτι που περίμενε με χαρά και ανυπομονησία, για τη συγκίνηση και την υπέρτατη ηδονή που θα ένοιωθε. Albert Fish, 50+.

7. Το θύμα πλεκτάνης
Ένας Γερμανός οδηγός φορτηγού, μεταξύ 1928 και 1943, στραγγάλιζε και μαχαίρωνε τα θηλυκού γένους θύματά του. Συνελήφθη για το φόνο μιας γυναίκας και ομολόγησε αβίαστα δεκάδες άλλους. Οι Ναζί τον είχαν ήδη στειρώσει, ως διανοητικά ανάπηρο και ύποπτο βιασμού, αλλά δεν μπορούσαν να τον δικάσουν, επειδή ήταν παράφρων, γεγονός που απολάμβανε ιδιαίτερα να αναφέρει. Έλυσαν το πρόβλημα μεταφέροντας τον σε ερευνητικό νοσοκομείο της Βιέννης, όπου χρησιμοποιήθηκε ως ανθρώπινο πειραματόζωο. Στις 8 Απριλίου του 1944, ένα από τα πειράματα στα οποία τον χρησιμοποιούσαν «απέβη» μοιραίο. Πολλοί όμως είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο συγκεκριμένος δολοφόνος ήταν θύμα του ναζισμού που είχε ελάχιστες ανοχές για διανοητικά καθυστερημένους και ενός φιλόδοξου διευθυντή αστυνομίας. Bruno Ludke, 86.

6. Las Poquianchis
Δύο αδελφές, ιδιοκτήτριες οίκου ανοχής στο Μεξικό, στρατολογούσαν “εργαζόμενα κορίτσια”, τα έριχναν στα ναρκωτικά και τα ανάγκαζαν να ικανοποιούν όλες τις εξευτελιστικές και νοσηρές επιθυμίες των διεστραμμένων πελατών τους. Αν τα κορίτσια αρρώσταιναν ή ασχήμαιναν από την κακομεταχείριση και τους αλλεπάλληλους βιασμούς, τα σκότωναν. Μια μέρα η αστυνομία συνέλαβε μια πόρνη με την υποψία ότι απήγαγε νεαρά κορίτσια από την περιοχή. Αυτή ήταν που κατέδωσε τις αδελφές. Όταν οι αστυνομικοί έψαξαν το πορνείο, ανακάλυψαν τα απομεινάρια 11 ανδρών, 80 γυναικών και αρκετών εμβρύων. Οι αδελφές δεν καταδικάστηκαν σε θάνατο, ούτε καν σε ισόβια, παρά μόνο σε 40 χρόνια φυλάκιση. Οι κυρίες Delfina και Maria de Jesus Gonzales, 90+

5. To Μεταλλικό Δόντι
Τον αποκαλούσαν “Μεταλλικό Δόντι”, λόγω των λευκών, ψεύτικων μεταλλικών δοντιών του. Ο βασιλιάς των Σοβιετικών κανιβάλων, σκότωνε και σέρβιρε τα θύματά του στους καλεσμένους του, στο Καζακστάν. Όταν κάποιοι φίλοι του ανακάλυψαν ένα κεφάλι στην κουζίνα, στάλθηκε σε ψυχιατρικό άσυλο, από το οποίο και δραπέτευσε με δωροδοκία. Συνελήφθη, φυλακίστηκε και δραπέτευσε ξανά. Οι ντροπιασμένες αρχές τον αναζητούσαν για δύο χρόνια, μέχρι που τον εντόπισαν στο Ουζμπεκιστάν. Βρίσκεται σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Nickolai Dzhumagaliev, 100+.

4. Pee Wee
Η επαφή του με τη βία αρχίζει εξ απαλών ονύχων, παρακολουθώντας σε ένα πανηγύρι μια κόμπρα να καταβροχθίζει έναν αρουραίο. Το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας μπαινοβγαίνει σε αναμορφωτήρια όπου συχνά τον κακοποιούσαν. Αιφνιδίασε και σκότωσε έναν διαβόητο δολοφόνο, γεγονός που τον κατέστησε θρύλο. Αποφυλακίστηκε και ασχολήθηκε με φόνους δύο ειδών: τους “φόνους της παραλίας”, όπου σκότωνε ανθρώπους που συναντούσε οδηγώντας, και τους “σοβαρούς φόνους”, κατά τους οποίους σκότωνε άτομα που γνώριζε και αντιπαθούσε. Μετά τη δολοφονία ενός συγκρατούμενου του σε φυλακή υψίστης ασφαλείας, εκτελέστηκε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1991. Donald Gaskins, 100+.

3. Ο Διάβολος της Άσπρη Πόλης
Ήταν γιατρός. Ξεκίνησε με το να κλέβει πτώματα από το ανατομείο της ιατρικής σχολής του Μίτσιγκαν. Μετακομίζει στο Σικάγο όπου αποκτά περιουσία δημιουργώντας μιαν αλυσίδα φαρμακείων. Χρησιμοποίησε τα πλούτη του για να χτίσει μιαν έπαυλη εκατό δωματίων, γεμάτη από θαλάμους αερίων, καταπακτές, δεξαμενές με οξέα, λάκκους με ασβέστη και κρυφές πόρτες με μυστικά περάσματα. Νοίκιαζε δωμάτια και σκότωσε τους περισσότερους από τους ενοικιαστές του, παρέσυρε γυναίκες στην έπαυλη και τις ανάγκαζε να του διαβιβάσουν τα υπάρχοντά τους πριν τις θανατώσει με γκάζι. Όταν η αστυνομία άρχισε να τον υποπτεύεται, έκαψε το κάστρο των βασανιστηρίων. Τα πτώματα των θυμάτων του βρέθηκαν στα ερείπια. Herman Mudgett (H.H. Holmes), 200+.

2. Το «αταίριαστο» ζευγάρι
Δυο άνδρες. Γιος αλκοολικού αυτόχειρα και πόρνης ο πρώτος, τραυμάτισε μικρός το μάτι του με ένα μαχαίρι και, καθώς η μητέρα του δεν έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον, το έχασε. Συχνά τον έστελνε σχολείο ντυμένο με κοριτσίστικα ρούχα. Άρχισε την εγκληματική του σταδιοδρομία καρφώνοντας ένα μαχαίρι στην πλάτη της και στη συνέχεια ασέλγησε στο πτώμα της. Έμεινε δέκα χρόνια σε ψυχιατρείο. Μετά την αποφυλάκισή του επιδόθηκε σε ένα όργιο φόνων.

Το άλλο μισό του ζευγαριού ήταν ακόμα πιο διαταραγμένο. Ένας πνευματικά ανισόρροπος τύπος που του άρεσε να φοράει γυναικεία ρούχα και να τρώει ανθρώπινο κρέας. Ο μόνος λόγος που ο σύντροφός του δεν συμμετείχε στα “γεύματα”, ήταν το γεγονός ότι δεν του άρεσε η σάλτσα barbeque που χρησιμοποιούσε ο φίλος του!

Το “αταίριαστο ζευγάρι” διακρίθηκε για φόνους ανθρώπων που έκαναν ωτοστόπ. Συχνά απλά τους χτυπούσαν με το αυτοκίνητο, όταν δεν είχαν ιδιαίτερη όρεξη να τους σκοτώσουν με βασανιστήρια. Τα προβλήματα άρχισαν όταν ο πρώτος άρχισε να έχει σεξουαλικές σχέσεις με την επτάχρονη ανιψιά του δεύτερου.

Ομολόγησαν πάνω από 500 φόνους, αλλά οι ειδικοί αμφισβήτησαν αυτό το νούμερο και το κατέβασαν στο πιο λογικό 200. Ο πρώτος εκτελέστηκε το 2001 ενώ ο δεύτερος πέθανε από κίρρωση του ήπατος ενώ ήταν καταδικασμένος έξι φορές ισόβια. Henry Lee Lucas και Ottis Toole, 500+!

1. Το τέρας των Άνδεων
Διώχτηκε από το σπίτι του σε ηλικία οκτώ ετών, όταν η μητέρα του διαπίστωσε πως κακοποιούσε τη μικρότερη αδελφή του. Τον μάζεψε ένας παιδόφιλος ο οποίος και τον βίασε. Μέχρι το 1978 υπολογίζεται πως είχε σκοτώσει πάνω από 100 κοπέλες στο Περού. Διέφυγε στο Εκουαδόρ, όπου σκότωνε, κατά μέσο όρο, τρία κορίτσια την εβδομάδα επειδή ήταν “πιο τρυφερά και αθώα”. Το 1980 συνελήφθη και ομολόγησε. Αρχικά οι αστυνομικοί δεν πίστευαν τον αριθμό των δολοφονιών που παραδέχτηκε, αλλά σύντομα τα ευρήματα τους έπεισαν ότι βρίσκονταν μπροστά στον πλέον “παραγωγικό” δολοφόνο όλων των εποχών. Καταδικάστηκε σε ισόβια. Pedro Alonso Lopez, 100+.

Το ότι θα έβλεπα ΤΟΣΟ χιόνι στην Αθήνα, να πω την αλήθεια, όχι, δεν το περίμενα… Και δεν το περίμενα όπως επίσης και κανένας Αθηναίος φυσικά. Τι θέλω να πω? Θα σας εξηγήσω λίαν συντόμως…

Προς το παρόν να αναφερθώ στο ότι η Αθήνα με το λευκό πέπλο του χιονιού επάνω της είναι ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ… Χαίρεσαι να βγαίνεις έξω και να σε λούζει το χιόνι, σε μια πόλη που δεν το περιμένει ποτέ. Αισθάνεσαι σαν να βρίσκεσαι πίσω στο μικρό χωριό της γιαγιάς, εκεί στη Βόρεια Ελλάδα που λατρεύουμε το χιόνι και δεν κυκλοφορεί αυτοκίνητο. Βγαίνεις με τα πόδια, πηγαίνεις βόλτα με τα πόδια, γλιστράς, παίζεις χιονοπόλεμο και γενικά κάνεις πράγματα που δεν θα έκανες ποτέ στη μεγάλη πόλη…

Μα όλη αυτή η μοναδική αίσθηση χάνεται μέσα στο γέλιο που μου προκάλεσαν ΟΛΑ όσα άκουσα σήμερα στην τηλεόραση… Για να ξεκινήσω σωστά, θα σας θυμήσω ότι 4-5 μέρες νωρίτερα η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία της Ελλάδος είχε προβλέψει την κακοκαιρία με τρομακτική ακρίβεια, μας ενημέρωσε ότι ΝΑΙ(!) θα χιονίσει και στην Αθήνα, όχι μόνο σε άλλες πόλεις, η Αθήνα δεν έχει ανοσία στο χιόνι άλλωστε…

Και τι έκανε το κράτος γι’αυτό? Τι έκαναν οι ίδιοι οι πολίτες για αυτό? Φυσικά καλά το καταλάβατε. Δεν έκανε κανείς, τίποτα. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα? Για εμένα και για πολύ ακόμα κόσμο ήταν θετικό γιατί εκεί που βαριόσουν και λίγο να πας στη δουλειά, σου έκατσε πολύ βολικά να μην δουλεύουν οι συγκοινωνίες. Δε θα πω ψέμματα, εμένα με βόλεψε πάρα πολύ. Είχα το χρόνο να λιώσω με τις ώρες στο σπιτι μου και να το γουστάρω τόσο πολύ… Αλλά το χειρότερο όλων που συνειδητοποιεί κάποιος μια τέτοια χιονισμένη μέρα στην Αθήνα, είναι η κατάρρευση μιας ολόκληρης πόλης, της πρωτεύουσας της Ελλάδας, της ΑΘΗΝΑΣ της τρομερής…

Ok, καταλαβαίνω ότι για εμένα και για όσους είναι από τη Μακεδονία ή οποιοδήποτε “βορειότερο” μέρος της Ελλάδας, είναι πολύ φυσιολογικό να ξέρω πως να αντιμετωπίσω το χιόνι ή οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτό, μιας και το βλέπουμε συχνότερα και είναι μια φυσιολογική κατάσταση για εμάς. Αλλά όταν δημόσιες/δημοτικές υπηρεσίες δεν λειτουργούν, ο κόσμος εκφοβίζεται τόσο πολύ από τα ΜΜΕ και όλοι γύρω μου μιλούν με κουβέντες του τύπου : “Τα τρόφιμα θα μας φτάσουν?”, “Οι προμήθειες δεν αρκούν”, “Κατάσταση έκτακτης ανάγκης¨και άλλα τέτοια πρωτότυπα, ε ναι! Γελάω… Δεν ξαναήρθε η Κατοχή ρε παιδιά. Ούτε έφτασε η νέα εποχή των παγετώνων. Είναι χειμώνας. Και θέλετε να μάθετε γιατί ήρθε το Φεβρουάριο και όχι νωρίτερα όπως θα έπρεπε? Αυτό είναι ένα τελείως διαφορετικό θέμα που έχει να κάνει με το οτι καθημερινά καταστρέφουμε τον πλανήτη μας και δεν θα το να αναπτύξω εδώ…

Νομίζω το πιο αστείο γεγονός που άκουσα σήμερα ήταν το εξής: (Από ειδήσεις/πρωινή εκπομπή στην Ελληνική τηλεόραση) “Το ποσοστό των καταγμάτων στις 9:00 το πρωί έχει ανέβει κατά 40%!!!” Μα είναι δυνατόν ρε παιδιά??? Τι έκαναν αυτοί που έσπασαν κόκκαλα σήμερα? Βγήκανε για πατινάζ στην Αθήνα, ή απλά αρχίσαν να τρέχουν χωρίς λόγο και αιτία? Είναι φυσικό να γλιστράνε οι δρόμοι σήμερα, έτσι δεν είναι?Δεν πιστεύω ότι είναι κανείς που πιστεύει το αντίθετο… Αντί λοιπόν να ανεβαίνουν τα κατάγματα στα χέρια, πόδια και λεκάνες, δε θα έπρεπε ίσως να είμαστε απλά λίγο πιο προσεκτικοί? Γιατί δηλαδή εγώ οι χιλιάδες άλλων άνθρωποι βγήκαμε σήμερα, κάναμε τις δουλειές μας και δεν σπάσαμε τίποτα? Δεν είμαι υπεράνθρωπος προφανώς, είμαι απλά προσεκτικός όταν πρέπει. Και αυτή είναι μια λογική που αποδεδειγμένα πλέον δεν υπάρχει σε ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων που ζουν σε αυτή την πόλη.

Ξέρω ότι πολλοί θα πείτε ότι είμαι υπερβολικός αλλά δεν είμαι. Το δέχομαι ότι αυτό που είδαμε τις μέρες αυτές είναι ένα κύμα παγωνιάς πρωτόγνωρο για τα τελευταία χρόνια σε αστική περιοχή (και όταν λέω αστική περιοχή εννοώ μόνο την Αθήνα, γιατί και στη Θεσσαλονίκη έχουμε παγωνιές αλλά μάλλον εκεί είμαστε λίγο περισσότερο “χωριό” και τα βγάζουμε πέρα ευκολότερα…), αλλά αυτή η δραματική μουσική με την οποία το παρουσιάζουν το όλο θέμα ειδικά στις ειδήσεις είναι το λιγότερο αστεία, αν όχι δραματικά ηλίθια… Αλήθεια, γελούσα όλη μέρα. Και ευχαριστώ την Ελληνική τηλεόραση για αυτό..

Τελικά υπάρχει ακόμα κωμωδία στην Ελληνική τηλεόραση, απλά δεν ξέρει ο κόσμος που να την ψάξει (hint: Ειδήσεις..)

Με αγάπη,

ο κακότροπος (a.k.a. ο λογικός) Θεσσαλονικιός της γειτονιάς σας…

Υ.Γ.: Εγώ πάντως συνεχίζω να λατρεύω την Αθήνα κι ας είναι λίγο μυγιάγγιχτη…

Remember this guy?

Of course you do! It’s the one and incomparable friend of Butt-head, Beavis!

(Click on the next picture for info about the series on Wikipedia)

It might have taken me a long time to do so, but I did find him at last…

So, with further ado, I present to you the REAL-LIFE BEAVIS…!!!

Unbelievable, right??? Well, believe it!!!

hahaha!!! Good times…

The voting for the music contest I’m in, called MyStage has JUST began!!! So, if you have a minute, go to my page at Narayan’s MyStage music page and give me a vote if you like what you hear…! Thanks everybody!

Narayan Kohl out!

Η ψηφοφορία για τον μουσικό διαγωνισμό που έχω λάβει μέρος και λέγεται MyStage, έχει ΜΟΛΙΣ ξεκινήσει!!! Έτσι, αν έχετε λίγο χρόνο, περάστε μια βόλτα από το προφίλ μου στο Narayan’s MyStage music page και ρίξτε μου καμιά ψήφο αν σας αρέσει ότι ακούσετε…! Ευχαριστώ εκ των προτέρων παιδιά!

Narayan Kohl έξω! χεχε :P

Θυμάστε την διαφήμιση του Johnnie Walker με το android που κανείς δεν μπορούσε να βρει το τραγούδι που παιζόταν στο background??? Ε, λοιπόν το βρήκα! Όπως δυστυχώς συνειδητοποίησα, το κομμάτι ήταν original score προορισμένο ΕΙΔΙΚΑ για τη συγκεκριμένη διαφήμιση και έτσι δεν μπόρεσα να το βρω ώστε να το κατεβάσω ΠΟΥΘΕΝΑ!!!

Για εγκυκλοπαιδικούς λοιπόν λόγους σας αναφέρω ότι το original score της διαφήμισης Johnnie Walker: The android φτιάχτηκε από τους Peter Challis, Marc Teitler & Bernd Wurtz της A-Bomb. Ελπίζω αν κάποιος το βρει κάπου να ενημερώσει γιατί το θέλω κι εγώ people!!!

|via|

A life-size chocolate sculpture of a naked Jesus will finally be displayed in New York starting in late October, seven months after an outcry by Roman Catholics forced a different gallery to cancel its exhibition.The chocolate Jesus will be joined by sculptures of several fully clothed saints, but the Catholic League for Religious and Civil Rights said it will not protest because, unlike before, there are no plans to put the “anatomically correct” Jesus in public view during Holy Week.

The Proposition gallery in Manhattan’s Chelsea neighborhood will present “Chocolate Saints … Sweet Jesus,” an exhibition timed to coincide with All Saints’ Day on November 1. The show will run October 27 to November 24. Read More…

Μια καινούρια αίτηση κυκλοφορεί στο internet με τα παρακάτω αιτήματα…

“To: Greek Parliament

Δασολόγιο ΤΩΡΑ

ΟΧΙ στην αναθεώρηση του άρθρου 24

ΝΑΙ σε ανεξάρτητο Υπουργείο Περιβάλλοντος

Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι πολίτες:

• Αιτούμεθα την άμεση σύνταξη Δασολογίου από το κράτος και τις δημόσιες υπηρεσίες
• Απαιτούμε από την επόμενη Βουλή να καταψηφίσει την αναθεώρηση του
Άρθρου 24 του Συντάγματος περί προστασίας των δασικών εκτάσεων ώστε να μην ενταθεί ο αποχαρακτηρισμός των δασών
• Αξιώνουμε τη δημιουργία ξεχωριστού Υπουργείου Περιβάλλοντος με
εξειδικευμένα στελέχη και την αποδέσμευση του από το Υπουργείο
Δημοσίων Έργων καθώς οι δύο λειτουργίες είναι συχνά ανταγωνιστικές
μεταξύ τους
• Να δεσμευτούν οι ελεύθεροι χώροι Ελληνικό Ελαιώνας Γουδή κλπ για να διπλασιαστεί το αστικό πράσινο σε μία τετραετία
• Να κηρυχθεί η Αττική και όποιο άλλο σημείο της χώρας έχει υποστεί
οικολογική περιβαλλοντική καταστροφή σε 10ετή κατάσταση έκτακτης
περιβαλλοντικής ανάγκης ώστε να είναι κάθε επόμενη κυβέρνηση δεσμευμένη.”

Υπογράψτε την αίτηση εδώ…