Narayan’s Implosion Flux

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι εκατομύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.

Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε ‘υπερπολίτης’ και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 420 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα παπάρια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές…

The truth is that we’re losing track of what the children around us see us do and they do so subsequently…

The video you are about to see, is the ad of childfriendly a social change initiative of NAPCAN the National Association for Prevention of Child Abuse and Neglect.

Me, for once will be the next one to join and support their effort of changing the way we let children grow up in this world…

Please enjoy (though you might find yourself to have done things same as the people in the ad…)

—–Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985—–

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια
γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό
ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο
το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε
ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το
«σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια
και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα
χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες
χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές
γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες
κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε
ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν
έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε
όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα
φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν
κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος
για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με
πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και
όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να
κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως
κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια
νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες
με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να
βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό,
κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας
έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.
Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση,
όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν
ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους
φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους
γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε
να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο
άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες
στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς
μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην
άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο
chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά
μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά
παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να
μεγαλώσεις σαν παιδί…

Είπα κι εγώ ο άνθρωπος να πάρω την άδειά μου και να πάω μια βόλτα στη Θεσσαλονίκη… Είναι πραγματικά φανταστική αυτή η έλξη της σε ανθρώπους που την έχουν ζήσει τελικα. Είναι ένας διαφορετικός κόσμος, με τα καλά του, τα άσχημά του κι ότι μπορείς να χρειαστείς ανα πάσα στιγμή… Η θάλασσα, το βουνό, η πόλη, το χωριό. Είναι όλα εδώ…

Είναι εκείνη η αίσθηση της πατρίδας. Ανήκεις κάπου σε αυτή την πόλη. Είσαι παντού και πουθενά. Οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν στην Θεσσαλονίκη δεν την εκτιμούν αρκετά όσο ζουν σε αυτή. Και αυτό μπορώ πλέον να το πω με σιγουριά, μιας και εδώ και 4 μήνες ζω μακριά της. Το ξέρω ότι είναι λίγο αλλά και πάλι αρκετό ώστε να την αγαπήσεις ακόμα περισσότερο.

Ναι, η αλήθεια είναι ότι στην Αθήνα όλα είναι πιο γρήγορα -άλλωστε κυριολεκτικά όλα τα λεφτά είναι εδώ- αλλά δυστυχώς για την τελευταία δεν θα μπορέσει ποτέ να πάρει τη θέση που έχει η Θεσσαλονίκη στην καρδιά μου. Απλούστεροι ρυθμοί, μικρότερες αποστάσεις, όλα είναι κοντά, μπορείς να την περπατήσεις ολόκληρη και χαίρεσαι να το κάνεις. Είναι από τα βασικότερα πράγματα που μου αρέσει να κάνω όταν είμαι “μέσα” της. Σταματάς να σκέφτεσαι και απλά απολαμβάνεις αυτό που τόσο δύσκολα βρίσκεις οπουδήποτε αλλού. Οι άνθρωποί της είναι χαλαροί (με ΟΛΗ την έννοια της λέξεως) και προφανώς αυτό είναι που κάνει εντύπωση σε ανθρώπους που γνωρίζω στην Αθήνα. Παραείμαι χαλαρός και ήρεμος σε σχέση με ότι έχουν συνηθίσει να βλέπουν γύρω τους.

Εύχομαι πραγματικά ποτέ η Θεσσαλονίκη μας να μη γίνει τόσο απρόσωπη όσο δυστυχώς έχει γίνει η Αθήνα. Τις προάλλες μπήκα στο τρόλλεϋ πηγαίνοντας στη δουλειά μου και όπου κι αν κοίταξα γύρω μου έβλεπα μουντά, σκυθρωπά πρόσωπα, σχεδόν φοβισμένα μη τυχόν έχουν μια υποτυπώδη κοινωνική επαφή με οποιονδήποτε γύρω τους. Κάθησα σε μία ελεύθερη θέση και άρχισα να βλέπω την Αθήνα λουσμένη στο φως ανάμεσα στα τσιμέντα που την περικυκλώνουν. Σε μια από τις στάσεις απ’όπου περάσαμε, μια κυρία -όχι Ελληνίδα και αυτό ήταν που τη διαφοροποιούσε από τους πάντες ίσως γύρω μου- καλοντυμένη, ψάχνοντας να βρει ένα πρόσωπο που δεν προσπαθούσε να αποφύγει το βλέμμα της (ή τουλάχιστον αυτή ήταν η εντύπωση που έδινε), άρχισε να έρχεται προς το μέρος μου όπου η θέση δίπλα μου ήταν άδεια. Όταν είδα ότι χρειάζεται κάπου να καθήσει, μαζεύτηκα στην θέση μου καλύτερα και της χαμογέλασα, δείχνοντάς της ότι τελικά ίσως υπήρχε και κάποιος άνθρωπος σε αυτό το τρόλλεϋ που δεν κρύβεται πίσω από τα μαύρα του γυαλιά. Η έκπληξή μου ήρθε μόλις η καλοντυμένη κυρία έκατσε δίπλα μου και η πρώτη της ερώτηση ήταν:

“Υποθέτω ότι είστε από τη Θεσσαλονίκη, έτσι;”

Όπως κάθε λογικός άνθρωπος, ρώτησα κι εγώ πως μπόρεσε να υποθέσει κάτι τέτοιο τόσο απλά και γρήγορα. Τι είναι τελικά; οι Θεσσαλονικείς έχουμε κάτι ΤΟΣΟ διαφορετικό πια; Κι όμως, έχουμε. Η απάντησή της ήταν απλή και λιτή:

“Είναι το χαμόγελό σας. Μόνο ένας άνθρωπος από τη Θεσσαλονίκη μπορεί και χαμογελά τόσο ελεύθερα και άνετα”

Και έχει δίκιο. Όλοι μας έχουμε τα προβλήματά μας, τις κακές μας ακόμα και τα νεύρα μας, αλλά μόνο ένας άνθρωπος με την κουλτούρα της Θεσσαλονίκης μπορεί να χαμογελάσει σε έναν απολύτως άγνωστο σε ένα κατά τα άλλα “εχθρικό” περιβάλλον ή, για να μην υπερβάλλω, σε μια τόσο απρόσωπη πόλη.

Σήμερα απλά ξεκίνησα να γράφω… Έκατσα παρέα με τις αναμνήσεις μου από τη Θεσσαλονίκη και οι λέξεις άρχισαν να βγαίνουν τόσο απλά, τόσο φυσικά που πραγματικά δεν θυμάμαι ότι έχω γράψει. Την ώρα που διαβάζει οποιοσδήποτε αυτό, το διαβάζω κι εγώ. Το ξαναζώ από την αρχή μιας και είναι λόγια χωρίς σκέψη, χωρίς καμμιά εσωτερική λογοκρισία, χωρίς φανταχτερές λέξεις για να τραβήξουν την προσοχή κανενός. Είναι η αγάπη ενός “βόρειου” για τη νύφη του βορρά μας, που για να με κάνει να γυρίσω κοντά της χρειάζεται κάτι λιγότερο από ψίθυρο. Λιγότερο από άχνα.

Μου λείπεις… Αλήθεια μου λείπεις, περισσότερο απ’όσο μπορείς να φανταστείς (Το ξέρεις ότι σου το φωνάζω τώρα, έτσι δεν είναι; Νομίζω πως πάντα το ξέρεις!)…

Θα κλείσω εδώ. Κάθε φορά που ξεκινάω δεν θέλω να σταματήσω, αλλά δεν θέλω να κουράσω κανέναν με τις ανιαρές μου κουβέντες, τις σκέψεις μου που τόσο σπάνια πλέον μπορώ και μοιράζομαι. Τουλάχιστον τα είπα… Η υπόλοιπη εξομολόγησή μου δεν ξέρω πότε θα έρθει. Μπορεί ποτέ. Αλλά μέχρι τότε θα είσαι στην καρδιά μου. Κι εσύ Θεσσαλονίκη μου και εσύ ο φίλος, ο γνωστός μου, ο έρωτάς μου, το μίσος μου, ο άγνωστός μου, εσύ που έφτασες να διαβάζεις τις τελευταίες μου αυτές λέξεις…

Καληνύχτα…

The voting for the music contest I’m in, called MyStage has JUST began!!! So, if you have a minute, go to my page at Narayan’s MyStage music page and give me a vote if you like what you hear…! Thanks everybody!

Narayan Kohl out!

Η ψηφοφορία για τον μουσικό διαγωνισμό που έχω λάβει μέρος και λέγεται MyStage, έχει ΜΟΛΙΣ ξεκινήσει!!! Έτσι, αν έχετε λίγο χρόνο, περάστε μια βόλτα από το προφίλ μου στο Narayan’s MyStage music page και ρίξτε μου καμιά ψήφο αν σας αρέσει ότι ακούσετε…! Ευχαριστώ εκ των προτέρων παιδιά!

Narayan Kohl έξω! χεχε :P

Μια καινούρια αίτηση κυκλοφορεί στο internet με τα παρακάτω αιτήματα…

“To: Greek Parliament

Δασολόγιο ΤΩΡΑ

ΟΧΙ στην αναθεώρηση του άρθρου 24

ΝΑΙ σε ανεξάρτητο Υπουργείο Περιβάλλοντος

Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι πολίτες:

• Αιτούμεθα την άμεση σύνταξη Δασολογίου από το κράτος και τις δημόσιες υπηρεσίες
• Απαιτούμε από την επόμενη Βουλή να καταψηφίσει την αναθεώρηση του
Άρθρου 24 του Συντάγματος περί προστασίας των δασικών εκτάσεων ώστε να μην ενταθεί ο αποχαρακτηρισμός των δασών
• Αξιώνουμε τη δημιουργία ξεχωριστού Υπουργείου Περιβάλλοντος με
εξειδικευμένα στελέχη και την αποδέσμευση του από το Υπουργείο
Δημοσίων Έργων καθώς οι δύο λειτουργίες είναι συχνά ανταγωνιστικές
μεταξύ τους
• Να δεσμευτούν οι ελεύθεροι χώροι Ελληνικό Ελαιώνας Γουδή κλπ για να διπλασιαστεί το αστικό πράσινο σε μία τετραετία
• Να κηρυχθεί η Αττική και όποιο άλλο σημείο της χώρας έχει υποστεί
οικολογική περιβαλλοντική καταστροφή σε 10ετή κατάσταση έκτακτης
περιβαλλοντικής ανάγκης ώστε να είναι κάθε επόμενη κυβέρνηση δεσμευμένη.”

Υπογράψτε την αίτηση εδώ…

|via CNN|

Famed opera tenor Luciano Pavarotti, who appeared on stage with singers as varied as opera star Dame Joan Sutherland, U2’s Bono and Liza Minnelli, died Thursday in Italy after suffering from pancreatic cancer, manager Terri Robson said in a statement. He was 71.

“The great tenor, Luciano Pavarotti, died today at 5:00 a.m. at his home in Modena, the city of his birth,” according to Robson.

“The Maestro fought a long, tough battle against the pancreatic cancer which eventually took his life. In fitting with the approach that characterized his life and work, he remained positive until finally succumbing to the last stages of his illness.”

The portly singer retired from staged opera in 2004, but was on a “farewell tour” of concerts when he was diagnosed with pancreatic cancer in 2006 and underwent emergency surgery to remove the tumor.

Although the remaining concerts of his tour were canceled, his management said that he hoped to resume the tour in 2007.

But in early August, Pavarotti was hospitalized in Modena with a fever and released 17 days later after undergoing diagnostic tests.

Pavarotti is survived by his wife, Nicoletta Mantovani, and a daughter, Alice, along with three grown daughters by his first wife, Adua Veroni, whom he divorced in 2000, and a granddaughter.

According to Robson, his wife, daughters and sister, along with other relatives and friends were at his side when he died.

|Read more @ CNN|

 Watch the video with the breaking news HERE.

Άκυρο το φανταρικό, μιας και απ’όσο φαίνεται ο στρατός κατάλαβε ότι δεν τους γουστάρω… χεχεχε! Για την ακρίβεια, λόγω του ότι έχω αρκετά κιλά παραπάνω, το μικρό μαγικό βιβλιαράκι που εμπιστεύονται ΟΛΟΙ οι στρατιωτικοί λέει ότι δεν μπορώ να υπηρετήσω τη θητεία μου κι έτσι μου έδωσαν 2ετή αναβολή -η οποία αν μη τι άλλο δε με χάλασε καθόλου!!! Έτσι, ήθελα απλά να ενημερώσω! I’m back λοιπόν και θα τα λέμε πιο συχνά όπως γινόταν άλλωστε και μέχρι τώρα!

Τελικά χάθηκα από το blog λίγο, χάθηκα από τον κόσμο, αλλά τουλάχιστον ήταν όλα για έναν και πολύ βασικό λόγο… Ο υποφαινόμενος blogger από την 7η Μαΐου 2007 θα υπηρετεί τη μαμά πατρίδα για ένα χρονάκι (πάλι καλά που είναι τόσο δε λες;;;). Ήρθε λοιπόν η ώρα να γίνω κι εγώ “άντρας” όπως πολύ γλαφυρά λένε ακόμα οι παλιοί και δυστυχώς ακολουθούν και οι νέοι λέγοντας και πιστεύοντας τα ίδια πράγματα ακόμα και σήμερα… Αλλά όχι, δεν θα κράξω κανέναν σήμερα… Είπα να το μοιραστώ μαζί σας, με όλους εσάς που περνάτε καμμιά βόλτα και ρίχνετε καμμιά ματιά στο ταλαίπωρο αυτό blog! Αρχίστε να μου εύχεστε από τώρα ¨καλός πολίτης” για να γουστάρω να νομίζω ότι πέρασε ο καιρός και απολύομαι!!! Ε, ρε γλέντιαααααααα!

Το πολυαναμενόμενο cd του αγαπημένου μου φίλου Παναγιώτη επιτέλους έρχεται!… Η Λύρα έχει ανακοινώσει την κυκλοφορία του δίσκου μέσα στον Μάρτη του 2007, άρα είναι πολύ κοντά… Ο Παναγιώτης αύριο και μεθαύριο 21 και 22, όπως επίσης και στις 28 και 29 Μαρτίου παρουσιάζει τον καινούριο του δίσκο στην σκηνή της Χ-Έδρας (Νέα Σμύρνη, Ελ. Βενιζέλου 235, (Στάση τραμ «Αχιλλέως»), τηλ. κρατήσεων: 210-98.49.101) όπου εμφανιζόταν μέχρι πρότινος με τον Γιώργο Μυλωνά και τους ΠρόβαΤαΚομμάτια. Στο show παίρνουν μέρος οι:

Ηλιάνα Τσαπατσάρη - Τραγούδι
Κώστας Μαδεμλής - Κιθάρα
Αλ. Παρασκευόπουλος - Μπάσο και ο
Γιώργος Λειβαδάς - Drums
Μπορώ με απόλυτη σιγουριά να σας πω ότι ο δίσκος του Παναγιώτη είναι ΑΠΙΘΑΝΟΣ και το ξέρω γιατί μου έδωσε μια γεύση από το τι θα κυκλοφορήσει και έπαθα απλά πλάκα!!! Το ακόμα πιο σίγουρο απ’όλα είναι ότι αυτές τις τέσσερις (τουλάχιστον) μέρες, ο Παναγιώτης θα δώσει τον καλύτερό του εαυτό και κανείς -ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ- που θα δει το show του δε θα χάσει και αυτό είναι που με λυπεί ιδιαίτερα, μιας και απ’ότι φαίνεται εγώ δεν θα μπορέσω να τον δω…

Φυσικά δεν πρέπει να παραλέιψω ότι οι παραστάσεις του Παναγιώτη στο Μικρό Παλλάς με τους “Ήρωες” συνεχίζονται κανονικά, όπως έχω αναφέρει και σε παλαιότερο post μου…

Οι καλύτερές μου ευχές και όλη μου η θετική ενέργεια είναι μαζί σου Παναγιώτη, για ότι καλύτερο και ακόμα περισσότερες επιτυχίες στη ζωή σου, γιατί κάποιοι άνθρωποι το αξίζουν πραγματικά κι εσύ είσαι ένας από αυτούς…

Καλή ακρόαση σε όσους αποκτήσουν το δίσκο και καλή διασκέδαση σε όσους θα παρευρεθούν στην παρουσίαση του Πάνου στην Χ-Έδρα! I’m out!….